10 – 16.11.2017

Krakowskie Centrum Kinowe ARS
Kraków, ul św. Tomasza 11. Wszystkie pokazy odbywają się o godz. 19.00

piątek, 10.11.2017
Powrót do Montauk
Rückkehr nach Montau
Niemcy, Francja, Irlandia, 2017, 105 min.

 

Reżyseria: Volker Schlöndorff
Scenariusz: Colom Tóibín, Volker Schlöndorff
Zdjęcia: Jérôme Alméras
Obsada: Stellan Skarsgård, Nina Hoss, Susanne Wolff, Niels Arestrup
Produkcja: Ziegler Film / Berlin, Volksfilm / Poczdam
Pokazy festiwalowe: Berlinale, 2017 (konkurs); Stambuł, 2017; Ankara, 2017, La Rochelle, 2017; Łódź, Transatlantyk 2017.

 

Max Zorn przyjeżdża do Stanów Zjednoczonych promować swoją najnowszą książkę, która jest opowieścią o dawnym romansie, nie do końca wybrzmiałej i gwałtownie zakończonej miłosnej relacji. Bohaterka tej historii mieszka w Nowym Jorku i pisarz ma nadzieję, że pojawi się na jednym z jego autorskich wieczorów. Niestety Rebecca nie przychodzi, więc Max postanawia ją odnaleźć. Dawna kochanka okazuje się świetnie zarabiającą prawniczką i nie ma najmniejszej ochoty na odnawianie starej znajomości. Ale pisarz nie ustępuje. Rebecca zgadza się na spotkanie i proponuje wyprawę do tytułowego Montauk, gdzie rozgrywa się, opisana w książce Maxa, historia.

Scenariusz najnowszego filmu Volkera Schlöndorffa powstał na podstawie parabiograficznej książki Maxa Frischa. Reżyser, po ekranizacji powieści Homo faber, po raz drugi sięga do twórczości szwajcarskiego pisarza. Tym razem jest to gorzka opowieść o zaprzepaszczonych szansach, pogrzebanych uczuciach, decyzjach, których zawsze będziemy żałować i których nie da się zmienić, odkręcić, cofnąć. Do przeszłości nie ma powrotu, a sentymentalne podróże mają zwykle smutny finał. To także film o pisarzu, który traci zdolność rozróżniania literackiej fikcji od rzeczywistości, któremu wydaje się, że będzie miał taką sama kontrolę nad spotkanymi ludźmi, jak nad stworzonymi przez siebie literackimi postaciami. Ponowne spotkanie z Rebeccą uświadamia mu jak bardzo się mylił.

Volker Schlöndorff urodził się 31 marca1939 roku w Wiesbaden, studiował w Paryżu, tam też kończył szkołę filmową. Zadebiutował nagrodzoną w Cannes adaptacją książki Roberta Musila Niepokoje wychowanka Törlessa (1966). Scenariusze kolejnych filmów również powstawały na bazie utworów literackich: Utracona cześć Katarzyny Blum (1975) według Heinricha Bölla), Blaszany bębenek (1979, nagrodzony Oscarem w 1980 roku) na podstawie powieści Güntera Grassa, W poszukiwaniu straconego czasu (Miłość Swanna (1983) wykorzystujący twórczość Marcela Prousta, czy Homo Faber (1990) będący ekranizacją książki Maxa Frischa W 2006 roku nakręcił Strajk (tytuł oryg. Strajk – Die Heldin von Danzig), którego fabuła osadzona na wydarzeniach w Polsce lat 80. W 2008 ukazała się jego autobiografia pt. Licht, Schatten und Bewegung (wydanie polskie: Światło, cień i ruch. Moje życie i moje filmy, tłum. Ryszard Turczyn, Wydawnictwo Propaganda 2009 ).W grudniu 2009 otrzymał na Festiwalu Camerimage w Łodzi Nagrodę za Całokształt Twórczości dla Reżysera.

 
 
sobota, 11.11.2017
Beuys

Niemcy 2017, 107 min., film dokumentalny
 
Reżyseria: Andres Veiel
Montaż: Stephen Krumbiegel, Olaf Voigtländer
Zdjęcia: Jörg Jeshel Muzyka: Ulrich Reuter, Damian Scholl
Produkcja: zero one film/Berlin, w kooprodukcji z TERZ Film/Kolonia, SWR, ARTE, WDR
Pokazy festiwalowe: Berlinale 2017 (Konkurs), Hong Kong 2017, CPH:DOX 2017, BAFICI 2017, Istanbul 2017, Ankara 2017, Sheffield DocFest 2017, Sydney 2017, Jerozolima 2017, Odessa 2017, Melbourne 2017, Wroclaw 2017

Joseph Beuys, niemiecki artysta, teoretyk sztuki, pedagog, działacz społeczny i polityczny. Urodził się w 1921 roku w miejscowości Krefeld. W latach 1946-51 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, w której później podjął pracę jako pedagog. Mówił o sobie, że nie jest artystą, a jeśli już to tylko wtedy, kiedy wszyscy inni też zostaną uznani za artystów. Jego idea poszerzania sztuki polegała na pracy ze społeczeństwem, zaangażowaniu siebie i innych w działania polityczne i społeczne, a nie wytwarzanie estetycznych przedmiotów. Był wizjonerem, już w latach 70. przewidział problemy, z jakimi borykać się będą demokratyczne państwa i próbował podsuwać ich rozwiązania. W roku 1970 założył Organizację dla Niegłosujących – Wolne Powszechne Wybory, a rok później Organizację Demokracji Bezpośredniej poprzez Powszechne Wybory. Tworzenie biura tej organizacji było jedną z akcji Beuysa zorganizowanych podczas „dokumenta 5” w 1972 roku. „Okupacja” sekretariatu Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie zakończyła się zwolnieniem artysty. Przez kolejne dwa lata podróżował po świecie z wykładami propagując swoją teorię „rzeźby społecznej”. W sierpniu 1981 roku artysta w ramach akcji „Transport do Polski” podarował łódzkiemu Muzeum Sztuki swoje prace. Na „documenta 7” w 1982 roku zrealizował akcję „7000 dębów – zadrzewianie zamiast urzędowania”. Ostatnie drzewo w tym projekcie zasadził syn Beuysa, Wenzel już po jego śmierci w 1986 roku.

Kiedy ogląda się dokument Andresa Veiela, będący kolażem wywiadów, nagrań działań artystycznych czy publicznych wystąpień Beuysa, aż niewiarygodnym wydaje się, że są to materiały archiwalne i pochodzą z Niemiec a nie z Polski roku 2017.

Andres Veiel urodził się w 1959 roku Stuttgarcie. Studiował psychologię, etnologię i publicystykę na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie, w latach 1985 – 89 uczęszczał na seminaria dramatopisarskie i reżyserskie prowadzone w berlińskim Künstlerhaus Bethanien m.in. przez Krzysztofa Kieslowskiego. W 2001 roku nakręcił dokument Black Box BRD, w którym zajął się historią i ideologią RAFu. Po latach wrócił do tego tematu filmem fabularnym Kto, jeśli nie my, który obecny był także na polskich ekranach. Jego wielkim sukcesem był obraz Die Spielwütigen, który powstawał kilka lat, i w którym towarzyszył studentom szkoły teatralnej przez cały czas trwania nauki. W 2006 roku nakręcił spektakl teatru dokumentalnego zatytułowany Der Klick rekonstruujący tragiczne zabójstwo młodego chłopaka na wschodnioniemieckiej prowincji. Dokument o Beuysie miał swoja premierę w konkursie tegorocznego Berlinale.

 
 

niedziela, 12.11.2017
Witamy u Hartmannów

Willkommen bei den Hartmanns
Niemcy, 2016, 116 min.

 

Reżyseria i scenariusz: Simon Verhoeven
Zdjecia: Jo Heim
Produkcja: Wiedemann & Berg Film, Monachium w koprodukcji z Sentana Filmproduktion, Monachium i Seven Pictures Film, Berlin
Obsada: Senta Berger, Heiner Lauterbach, Florian David Fitz, Eric Kobongo
Pokazy festiwalowe: Monte Carlo Comedy Film Festival, 2017; Stony Brook, 2017; Shanghai, 2017; Berlinale 2017
Nagrody i wyróżnienia: Bawarska Nagroda Filmowa (najlepsza produkcja i nagroda publiczności), Pokojowa Nagroda Niemieckiej Kinematografii. 2017.

Rodzina Hartmannów mieszka w luksusowej willi na obrzeżach Monachium. Angelika jest emerytowaną nauczycielką, Richard pracującym jeszcze lekarzem, córka wieczną studentką, a syn nastawionym na karierę prawnikiem w dużej międzynarodowej korporacji. Dzieci od dawna nie mieszkają w rodzinnym domu, ale służy on im jako schronienie, gdy brakuje pieniędzy na własne lokum lub trzeba podrzucić wnuka na czas ważnej biznesowej podróży. Kiedy w 2015 roku rzesza uchodźców zaczęła przybywać do Niemiec, pełna energii Angelika postanawia włączyć się w działania niosące im pomoc. Nie jest jedyną starszą panią, która wpadła na ten pomysł. Ośrodki zostają zasypane darami, a liczba lektorów oferujących naukę języka niemieckiego jest większa od potrzeb. W tej sytuacji najlepszą formą wsparcia jest przyjęcie kogoś pod swój dach. Do Hartmannów wprowadza się młody Nigeryjczyk i fakt ten staje się nie lada wyzwaniem, nie tylko dla całej rodziny, ale też dla jej otoczenia.

Komedia Simona Verhoevena, w której reżyser podjął najbardziej aktualny, nie tylko w Niemczech, temat, biła w tamtejszych kinach rekordy popularności. Film jest przewrotnym portretem współczesnego niemieckiego społeczeństwa i znacznie odbiega od powszechnie utrwalonych obrazów. Empatyczna pani domu, przez lata wychowująca młodzież, nadużywa alkoholu, jej starzejący się mąż coraz częściej korzysta z zabiegów medycyny estetycznej, największą ksenofobką jest sąsiadka o polsko brzmiącym nazwisku, a zaciekłym obrońcą demokratycznych wartości okazuje się potomek tureckich imigrantów. Dom, do którego trafia nigeryjski uchodźca okazuje się niezbyt przyjemną i mało bezpieczną przystanią.

Simon Verhoeven urodził się w 1972 roku. Po maturze rozpoczął studia aktorskie w Lee Strasberg Theatre Institute w Nowym Jorku a następnie przeniósł się do Bostonu, do Berkele College of Music gdzie studiował kompozycję. Zadebiutował filmem 100 Pro, za który otrzymał nagrodę dla młodych twórców. Kolejny obraz, autorska (reżyseria, scenariusz, muzyka, główna rola) komedia Männerherzen (Serca mężczyzn) była w Niemczech najchętniej oglądanym filmem roku 2011. Sukces ten powtórzył film Willkommen bei den Hartmanns, który w ciągu 10 dni od premiery zobaczyło prawie milion widzów.

 
 

poniedziałek, 13.11.2017
Najlepszy ze światów
Die beste aller Welten
Austria, Niemcy, 2017, 103 min.

 

Reżyseria i scenariusz: Adrian Goiginger
Zdjęcia: Yoshi Heimrath, Paul Sprinz
Obsada: Verena Altenberger, Jeremy Miliker, Lukas Miko, Michael Pink.
Produkcja: RitzlFilm, Lailaps Pictures GmbH.
Pokazy festiwalowe: Berlinale, 2017 (Perspektywy Kina Niemieckiego); Moskwa 2017
Nagrody i wyróżnienia: Kompas – Nagroda Sekcji Perspektywy Kina Niemieckiego, Berlinale 2017; Nagroda dla Najlepszej Aktorki, Moskwa 2017; Vienna Film Award – Wiedeńska Nagroda Filmowa dla Młodego Reżysera.

Swój debiutancki, oparty na wspomnieniach z dzieciństwa, film Adrian Goiginger zadedykował swojej przedwcześnie zmarłej matce. Ona jest centralną figurą tej opowieści i najważniejszą osobą w świcie siedmioletniego Adriana. Ich dom, znacznie odbiegający od normy akceptowanej zarówno przez społeczeństwo, jak i pracowników opieki społecznej, jest schronieniem dla wielu nieprzystosowanych do życia osobników. Helga jest uzależniona od narkotyków i często popada w stany emocjonalne rozpięte pomiędzy wielką euforią i głęboką depresją. Do porządku przywołują ją zbliżające się kontrole urzędników z Jugendamtu. Wtedy udaje jej się stworzyć pozory normalnego mieszczańskiego życia. Mimo chaosu, nierzadkich narkotyczno - alkoholowych libacji, w których mimowolnie uczestniczył chłopiec, czy niedostatku wielu dóbr materialnych, świat, w którym dorastał, pozostał w jego pamięci najlepszym z możliwych. Film austriackiego reżysera, bardzo osobisty i naładowany ogromnym ładunkiem emocjonalnym, nie jest wcale sielankowym obrazkiem. Mały Adrian jest świadkiem produkcji odurzających kompotów, przed którymi przestrzega go matka, jest zmuszany przez jednego z jej kompanów do picia wódki, to on też odkrywa, że jeden z goszczących u nich dealerów najprawdopodobniej zmarł we śnie. To jednak nie te epizody, a prawie nieograniczona wolność, ogrom czasu spędzanego z matką, jej wielka miłość i całkowite oddanie synowi oraz poczucie, że wszystko, co dzieje się wokół niego, jest jakąś niezwykłą i niekończącą się przygodą, ukształtują młodego bohatera, a później przełożą się na poruszającą filmową opowieść.

Adrian Goiginger urodził się w 1991 roku. W 2012 założył firmę producencką „2010 Entertainment”, w której – jako reżyser i autor scenariuszy – zrealizował filmy krótkometrażowe, reklamowe, rysunkowe czy klipy muzyczne. Rok później rozpoczął studia w Akademii Filmowej Badenii-Wirtembergii. Obraz „Die beste aller Welten” jest jego debiutem kinowym i miał swoją premierę podczas festiwalu Berlinale w sekcji „Perspektywy Kina Niemieckiego”.

 
 

wtorek, 14.11.2017
Western
Niemcy, Bułgaria, Austria, 120 min.

 

Reżyseria i scenariusz: Valeska Grisebach
Zdjęcia: Bernhard Keller
Obsada: Reinhard Neumann, Reinhardt Wetrek, Syuleyman Aliov Letifov, Veneta Frangipova
Produkcja: Komplizen Film / Munich & Berlin
Pokazy festiwalowe: Cannes 2017 (Un Certain Regard), Karlowe Wary 2017, Jerozolima 2017, Erewań 2017, Melbourne 2017, Motovun 2017, Sarajewo 2017, Nowe Horyzonty Wrocław 2017, Nowy Jork 2017, Toronto 2017, BFI Londyn 2017, Vancouver 2017, CPH PIX 2017, Reykjavik 2017, Chicago 2017
Nagrody i wyróżnienia: Honorowe Wyróżnienie, Jerozolima 2017; Specjalne Wyróżnienie, Erewań 2017; Nagroda FIPRESCI, Motocvun 2017; Grand Prix i Nagroda FIPRESCI, Nowe Horyzonty Wrocław 2017.

 

Niemieccy robotnicy budują przy granicy bułgarsko-greckiej elektrownię. Konieczne do tej inwestycji zasoby wodne są niewystarczające i deficyt ten jest dużym problemem oraz powodem konfliktu z mieszkańcami pobliskiej wioski. Gdy robotnicy mają jej pod dostatkiem krany tubylców są suche. Bułgarska prowincja mocno odstaje od niemieckich standardów i większość z przybyłych tu do pracy patrzy na swoich sąsiadów z góry, a kontakty z nimi – poza prostackimi zaczepkami miejscowych kobiet - ograniczają do koniecznego minimum. Z jednym wyjątkiem; Meinhard jest tym, który chodzi własnymi ścieżkami, próbuje, z sukcesem, nawiązać kontakt z mieszkańcami wioski, poznać ich i pomimo językowej bariery szukać porozumienia. Główny bohater filmu Grisebach jest ciekawy ludzi i ich historii, wolny od uprzedzeń i otwarty na innych. Ale taka postawa wiąże się z konsekwencjami: koledzy stają się wobec niego podejrzliwi, a lokalna społeczność też nie traktuje go jak przyjaciela.

Reżyserka przewrotnie wykorzystując konwencje westernu: konfrontację pomiędzy cywilizacją i osadnictwem na rubieżach, tubylcami i przybyszami, samotnym bohaterem i obcą społecznością opowiada o dzisiejszych konfliktach, często wyimaginowanych uprzedzeniach i o trudnościach, jakie towarzyszą ich przełamywaniu. Film stara się - jak napisali krytycy tegorocznego festiwalu Nowe Horyzonty we Wrocławiu przyznając mu główną nagrodę - „opisać współczesny świat, naznaczony lękiem przed obcymi oraz zderzeniami kultur; świat, w którym komunikacja międzyludzka jest szorstka, a jednak osiągalna".

Valeska Grisebach urodziła się w 1968 roku w Bremie. Studiowała germanistykę i filozofie w Berlinie Monachium i Wiedniu. W 1993 roku podjęła naukę na Wiedeńskiej Akademii Filmowej. Za film dyplomowy Mein Stern (Moja gwiazda) otrzymała w 202 roku Nagrodę Krytyki podczas Festiowalu Filmowego w Toronto oraz główną nagrodę na festiwalu filmowym w Turynie. Jej drugi film Sehensucht (Tesknota) miał swoją premierę w 2016 roku w konkursie festiwalu Berlinale. Został tez wyróżniony Specjalną Nagrodą Jury podczas Warszawskiego Festiwalu Filmowego.

 
 

środa, 15.11.2017
Kamiński i ja

Ich & Kaminski
Niemcy, Belgia, 2016, 118 min.

 

Reżyseria: Wolfgang Becker
Scenariusz: Wolfgang Wendrich
Zdjęcia: Jürgen Jürges
Obsada: Daniel Brühl, Jesper Christensen, Amira Casar, Geraldine Chaplin
Produkcja: X Filme Creative Pool w koprodukcji z ED Productions/Eupen, WDR, ARTE
Pokazy Festiwalowe: Berlinale 2016, Istambul 2016, Camerimage 2016

 

Sebastian Zöllner jest młodym i ambitnym dziennikarzem piszącym o sztuce. Ponieważ do tej pory nie udało mu się ani zabłysnąć, ani zaznać sławy, której bardzo pragnie, postanawia napisać biografię legendarnego, pop-artowego malarza Manuela Kaminskiego. Ten dawny uczeń Matisse’a i przyjaciel Picassa przed laty wycofał się ze świata sztuki i żyje samotnie w szwajcarskich Alpach. Artysta jest niewidomy, nie tworzy już obrazów, a jedynym łącznikiem ze światem zewnętrznym, ale też strażnikiem chroniącym go przed niepożądanymi przybyszami, jest jego córka. Zöllner uważa, że utrata wzroku, to mistyfikacja, która miała podtrzymać legendę oraz rynkową atrakcyjność prac Kaminskiego. Tę tajemnicę właśnie zamierza odkryć i opublikować w swojej książce, kiedy umówiwszy się na wywiad, po raz pierwszy dzwoni do drzwi posiadłości malarza.

Oparty na podstawie bestsellerowej powieści Daniela Kehlmanna pod tym samym tytułem film w ironiczny sposób opowiada o współczesnych konfliktach: pomiędzy generacjami, światem krytyki i sztuki czy artystą i jego medialnym wizerunkiem. Ale pokazuje też, jak pomiędzy Sebastianem Zöllnerem i Manuelem Kamińskim, których na początku ich znajomości dzieli prawie wszystko, rodzi się wyjątkowa, szczególnie dla tego pierwszego, relacja.

Obrazem Ja & Kamiński na ekrany powraca świetny filmowy duet: Wolfgang Becker, jako reżyser i Daniel Brühl, jako odtwórca głównej. Obaj twórcy znani są doskonale także polskiej publiczności z obsypanego nagrodami przeboju Good bye, Lenin!.

Wolfgang Becker urodził się w 1954 roku. Studiował germanistykę, historię i amerykanistykę na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie. W 1980 roku rozpoczął studia w Niemieckiej Akademii Filmowej i Telewizyjnej w Berlinie, które zakończył filmem Motyle (Schmetterlinge) uhonorowane w 1888 roku Złotym Lampartem w Locarno. Kolejnym ważnym filmem był obraz Życie to plac budowy (Das Leben ist eine Baustelle) z 1997 roku. W 2003 z kolei powstał komediodramat Good bye, Lenin!, który przyniósł reżyserowi nie tylko liczne nagrody, ale także ogromną popularność. Ja & Kamiński, to pierwszy film zrealizowany po tym sukcesie.

 
 

czwartek, 16.11.2017
Revolution of Sound. Tangerine Dream.

Niemcy 2017, 90 min., film dokumentalny

 

Reżyseria: Margarete Kreuzer
Zdjęcia: Lukas Schmid
Muzyka: Tangerine Dream
Produkcja: Gerd Haag
Udział biorą: Edgar Froese, Peter Baumann, Christoph Franke, Johannes Schmoelling
Pokazy festiwalowe: Berlinale 2017, Kraków (Krakowski Festiwal Filmowy) 2017

W 2015 roku w wieku 70 lat zmarł lider zespołu Tangerine Dream Edgar Froese. Ta śmierć była impulsem do nakręcenia filmu opowiadającego historię stworzonego przez niego zespołu, legendy muzyki elektronicznej. Grupa powstała w 1967 roku w Berlinie Zachodnim, w jej skład wchodzili różni muzycy. Największy wpływ na brzmienie wykonywanej przez zespół muzyki mieli obok jego założyciela Peter Baumann, Christoph Franke, Johannes Schmoelling, a w ostatnich latach także Thorsten Quaeschning. Wykorzystując najnowszą technikę, zmieniającą się wraz z upływem czasu i postępem technologicznym, muzycy Tangerine Dream nagrywali kolejne płyty, które zrewolucjonizowały muzykę rozrywkową nie tylko w Niemczech, ale także Wielkiej Brytanii. Obok wielu nagrań studyjnych i koncertowych, zespół tworzył również ścieżki muzyczne do licznych filmów, w tym Sorcerer (Cena strachu) Williama Friedkina, Thief (Złodziej) Michaela Manna, Risky Business (Ryzykowny interes) Paula Brickmanna czy Legend (Legenda) Ridleya Scotta. To właśnie za sprawą muzyki filmowej zespół stał się znany szerszej publiczności. W 1980 roku grupa po raz pierwszy zagrała za żelazną kurtyną, w Berlinie Wschodnim i zyskała tu ogromną popularność. Występ Tangerine Dream w Warszawie zaowocował albumem Poland.

Na portret Edgara Froese złożyły się archiwalne nagrania i rozmowy z członkami zespołu, przyjaciółmi, kolegami jak np. Jean-Michel Jare, reżyserami, wydawcami i rodziną kompozytora.


Margarete Kreuzer
urodziła się w 1964 roku. Studiowała germanistykę, publicystykę i psychologię oraz dramaturgię w Wyższej Szkole Filmowo-Telewizyjnej w Poczdamie. Jest reżyserka i scenarzystka wielu telewizyjnych filmów dokumentalnych i reportaży. Revolution of Sound. Tangerine Dream jest jej pierwszym pełnometrażowym filmem dokumentalnym.