Program Festiwalu >>


V Międzynarodowy Festiwal Filmu Filozoficznego.

Kinematograf Filozoficzny Wschód - Zachód. 9-12 grudnia 2010

Filmowanie jest filozofowaniem.

"Nie ma przekazu, który nie niósłby w sobie pewnej wizji świata. Nie ma ustawienia kamery, które jest bez znaczenia. Nie ma wyboru, który byłyby tylko czysto estetycznym rozstrzygnięciem". Festiwal Filmu Filozoficznego jest pierwszą tego typu imprezą filozoficzno-filmową w Polsce, Europie i na świecie, a jego podstawowym celem jest promocja interdyscyplinarnego podejścia do sztuki filmowej. Głównym przedmiotem zainteresowania jest proces oddziaływania pomiędzy dwoma dziedzinami: filozofią i filmem.

Ważnym zadaniem Festiwalu Filmu Filozoficznego jest próba odkrycia przed widzem całego bogactwa założeń filozoficznych lub ich braku, znajdujących się na różnych poziomach i w różnym stopniu w tkance dzieła filmowego. Festiwal Filmu Filozoficznego realizuje także ideę popularyzacji filozofii poprzez film.

Festiwal Filmu Filozoficznego w tym roku stawia krok na Wschód. Zapraszamy Państwa na program Festiwalu, który przybliży wybrane kinematografie wschodnie, ale przede wszystkim ukaże bogactwo wątków filozofii Wschodu w obrębie samego kina europejskiego i światowego. Wokół filozofii Wschodu narosło wiele nieporozumień, stereotypów, z którymi chcemy podjąć dyskusję z udziałem wybitnych ludzi nauki i filmu, dla których sztuka filmowa może być nośnikiem wartościowego przekazu pozwalającego na lepsze zrozumienie wielokulturowego oblicza świata.

Zaproszeni goście Festiwalu łączą dwie tradycje kulturowe, filozoficzne i artystyczne Wschodu i Zachodu. Tegoroczna edycja Festiwalu idealnie koresponduje z tym, co w ich autorskiej sztuce filmowej jest inspiracją i propozycją rozumienia wielokulturowego oblicza świata.

 


Niemieckie filmy w ramach festiwalu

 

9 grudnia 2010, czwartek, godz. 19.00
Kino pod Baranami, Kraków, Rynek Główny 27

Koreański kufer ślubny (2009) reż. Ulrike Ottinger

Niezwykły dokument opisujący koreańskie zwyczaje i rytuały związane z ceremonią zaślubin. Reżyserka portretuje świat, w którym następuje zderzenie tradycji i nowoczesności oraz ludzi, którzy muszą znaleźć dla siebie miejsce w rzeczywistości, reprezentującej z jednej strony tradycje i symbolikę Wschodu, z drugiej zaś – zafascynowanej kulturą Zachodu i jej wartościami. Jak tłumaczy sama Urlike Ottinger: „Kiedy ślubna skrzynia się otwiera, cały świat się otwiera. Skrzynia ta nie jest tylko staromodnym, archaicznym pudełkiem, jest czymś żywym, realnym, prawdziwym”.

Ulrike Ottinger
Niemiecka reżyserka, dokumentalistka, fotograf. Jedna z najoryginalniejszych niemieckich niezależnych reżyserek. Do kręgu jej zainteresowania należą najczęściej rzeczy absurdalne, groteskowe, z pogranicza surrealizmu. Do jednego
z tematów przez nią realizowanych należy przełamywanie konwencji i barier kulturowych.
Począwszy od filmu „Joanna D’Arc of Mongolia” (1989) jej zainteresowanie skierowało się na Wschód. Reżyserka zaczęła stawiać pytania o możliwości przekładu tradycji na język kultury współczesnej

Ulrike Ottinger – podróżniczka z kamerą – gość festiwalu

Twórczość Ulrike Ottinger rozwija się równolegle w kinie fabularnym i dokumentalnym, gdzie prowadzi ona nieustanny, twórczy dialog z formami wizualnymi. Filmowe wypowiedzi podporządkowuje poetyce kolażu, dokonując w nich rodzajowych i gatunkowych transgresji. Z równą pasją, z jaką porusza się między stylami filmowania, przekracza ona kulturowe i geograficzne granice. W efekcie powstają wieloznaczne, pełne aluzji obrazy, w których zaprasza widzów do intertekstualnej gry.

Reżyserka rozpoczęła karierę w latach siedemdziesiątych XX wieku, kiedy przez Europę przetaczały się ruchy kontrkulturowe, emancypacyjne i feministyczne. Za cel postawiła sobie wówczas poszukiwanie nowych form artystycznych, uwzględniających specyfikę kobiecej podmiotowości. Przyjęta wówczas subiektywna perspektywa oglądu stała się nieodłącznym elementem jej autorskiej ekspresji, podporządkowanej eksperymentom z obrazem, z narracją i konwencjami kina.

W swojej twórczości Ottinger konsekwentnie realizuje swoje zainteresowania związane z nomadycznością idei kultury. Intrygują ją zwłaszcza „tajemnicze drogi, którymi idee owe krążą, łącząc się z jednymi i rozkwitając, a ignorując inne.” Śledzeniem kulturowych szlaków zajmuje się zarówno w fabułach, jak i dokumentach, w których utrwala swoje podróżnicze – geograficzne i artystyczne – doświadczenia.

Każdy z jej filmów jest swego rodzaju „antropologiczną fantazją”, w której w mozaikową całość splatają się fantazyjne obrazy, etnograficzne obserwacje i mitologiczne odwołania. Dochodzi w nich do nieustannej konfrontacji kultur i tożsamości, które zderzają się, komentują i inspirują swoją odmiennością oraz niezwykłością.
Dr hab. Małgorzata Radkiewicz

Spotkanie z reżyserką poprowadzą: dr hab. Małgorzata Radkiewicz i Adam Wiedemann

 

 

10 grudnia 2010, piątek, godz. 17.00
Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej manggha, ul. Konopnickiej 26

►Koło czasu (2003), reż. Werner Herzog

Bodhya to święte miejsce hinduizmu – centrum obrzędu „kalaczakry”, zwanego inaczej „kołem czasu”. Wyznawcy buddyzmu z różnych stron świata, najczęściej z Indii, Pakistanu, Tajlandii, Chin lub Sri Lanki, chętnie w nim uczestniczą. Tłumnie pielgrzymują do miejsca kultu. Wędrówce towarzyszy spory wysiłek, post i umartwianie, a nierzadko również okaleczanie. Podczas drogi wierni na gołej ziemi oddają pokłony Buddzie.
Kluczowym punktem święta „kalaczakry” jest medytacja, modlitwa, a także mandala, którą mnisi sypią z piasku przez kilka dni. To ulotny symbol buddyzmu, a także metafizycznego kręgu narodzin i śmierci.
Obrzęd kalaczakry jest organizowany również poza Indiami. W Europie odbywa się w wielu miejscach, w tym w austriackim Graz. Atmosfera nie jest tu jednak ani tak uroczysta, ani tym bardziej tak podniosła jak w krajach azjatyckich.
Poruszający wizualnie i muzycznie film Herzoga to kolejny dowód na jego talent do portretowania duchowego świata. Reżyser, który już jako nastolatek odczuwał religijne impulsy, z empatią i zrozumieniem zobrazował symbolikę buddyzmu. Istotę obrzędu „kalaczakry”, a także religijne i kulturowe podstawy buddyzmu przedstawiają w filmie Dalai Lama oraz Takna Jigme Zangpo – tybetański więzień polityczny, który od 37 lat przebywa w chińskim wiezieniu za wsparcie Międzynarodowego Ruchu na Rzecz Wolnego Tybetu.
(Planet Doc Review)

Spotkanie poprowadzi: Ireneusz Kania

 

 

10 grudnia 2010, piątek, godz. 19.30
Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej manggha, ul. Konopnickiej 26

►Oświecenie gwarantowane (1999) – Doris Dörrie

W "Oświeceniu gwarantowanym" Doris Dörrie, ważna postać współczesnego niemieckiego kina, eksperymentuje. Film zrealizowany został z minimalnym budżetem i utrzymany jest w stylistyce domowego wideo i amatorskich zdjęć z ręki, a także z kręconego na gorąco dokumentu. "Oświecenie gwarantowane" można podzielić na dwie części: pierwsza to komedia o ludzkich tęsknotach ludzi kultury Zachodu za niosącym obietnicę oświecenia Wschodem, najczęściej nieznanymi i idealizowanym.. W części drugiej, rozgrywającej się w buddyjskim klasztorze, dokumentalny charakter filmu dochodzi do głosu najsilniej. Historia jest opowiadana na tle codziennego życia w prawdziwym klasztorze buddyjskim.
Spotkanie poprowadzi: dr Ewa Fiuk

 

Kuratorki projektu:

  • Sylwia Szczepańska
  • Marzena Dudziuk

Współpraca:

  • Renata Kopyto

Patronat Honorowy Prezydent Miasta Krakowa Jacek Majchrowski

Organizatorzy:

  • Stowarzyszenie EKSIT
  • Dom Norymberski
  • Wyższa Szkoła Filozoficzno – Pedagogiczna „Ignatianum”
  • Staromiejskie Centrum Kultury Młodzieży

Współorganizator:

  • Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha
  • Galeria Sztuki Współczesnej – Klub Bunkra Sztuki

www.FestiwalFilmuFilozoficznego.com