Weselna polka
Hochzeitspolka

Uroczyste otwarcie TYGODNIA FILMU NIEMIECKIEGO, w którym udział wezmą twórcy filmu: reżyser Lars Jessen, odtwórczyni głównej roli: Katarzyna Maciąg, współautor scenariusza Przemysław Nowakowski oraz producent filmu Christoph Friedel.

Polska, Niemcy, 2010, 97 min / reżyseria: Lars Jessen / scenariusz: Ingo Haeb, Przemysław Nowakowski, Lars Jessen / zdjęcia: Marcus Kanter, Michael Tötter / muzyka: Jakob Ilja / montaż: Sebastian Schultz / obsada: Christian Ulmen, Katarzyna Maciąg, Fabian Hinrichs, Waldemar Kobus, Lucas Gregorowicz, Jens Münchow, Alexandra Schalaudek, Klaudiusz Kaufmann, Mariusz Słupiński, Waldemar Obłoza / producenci: Elke Sesserrath, Christoph Friedel, Marcin Marcinkiewicz / produkcja: Pandora Film Produktion GmbH / koprodukcja: Norddeutscher Rundfunk, STI Studio Filmowe

Pokazy festiwalowe: Kolonia 2010, Berlin 2011
Dystrybucja:
Vivarto // ul. Św. Wincentego 114 lokal U 5 // 03-291 Warszawa, Polska // tel.: +48 22 826 60 48 // email: kontakt@vivarto.pl // www.vivarto.pl

Lars Jessen urodził się w 1969 roku w Kilonii. Zanim rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Filmu, Telewizji i Mediów w Kolonii studiował tamże historię, filozofię i nauki polityczne. Zrealizował filmy krótkometrażowe i dokumentalne m.in. Not an Inch (1992), FlughavenWahn (1995) i Lübke - Eine Suche nach dem Bundespräsidenten Heinrich Lübke (1997), pracował także przy realizacji seriali telewizyjnych dla stacji ZDF, RTL i ARD. W kinie zadebiutował w 2005 roku filmem Am Tag als Bobby Ewing starb (Dzień, w którym umarł Bobby Ewing), za który otrzymał nagrodę Maxa Ophülsa. Lars Jessen zrealizował także: Die Schimmelreiter (Jeździec na siwym koniu) (2008) und Dorfpunks (Wiejskie punki) (2009). „Weselna polka“ (2010) jest jego najnowszym filmem.

Frieder Schulz jest przeciętnym młodym Niemcem, który dla rozrywki gra w niewielkim zespole rockowym. Pewnego dnia kolega opowiada mu, że jego ojciec poszukuje kierownika fabryki, którą założył w Polsce. Pomimo oporów rodziców, którzy boją się o syna wyjeżdżającego do dzikiego kraju, Frieder przyjmuje oferowaną mu posadę. Trzy lata później bohater filmu szykuje się do ślubu z piękną Polką, a sytuacja w fabryce, którą kieruje, jest nie do pozazdroszczenia. Właściciel, ze względu na trudności finansowe, planuje jej zamknięcie, a robotnicy ogłosili właśnie strajk. Frieder nie chce żadnych konfliktów przed ślubem i godzi się na podwyżkę płacy, chociaż wie, że nie może spełnić żądań związków zawodowych. Jednak ślub i szczęście przyszłej żony są dla niego najważniejsze. Wszystko wydaje się być na dobrej drodze do spełnienia marzeń, kiedy to w przeddzień wesela do domu pana młodego zastukają jego dawni koledzy z zespołu.

Film Larsa Jessena jest udaną próba pokazania współczesnych stosunków polsko-niemieckich w sytuacji pozbawionej telewizyjnych kamer i oficjalnych delegacji. Przyjęcie weselne to bardzo często wykorzystywany motyw do pokazania wzajemnych międzyludzkich relacji, bo spotykają się na nim przedstawiciele różnych grup i warstw społecznych, a czasami, tak jak w tym wypadku, także różnych narodowości. Wybuch konfliktu jest nieunikniony nie z powodu spotkania Niemców z Polakami, ale z powodu konfrontacji dwóch światów Friedera, tego, do którego aspiruje w Polsce i tego, o którym stara się za wszelką cenę zapomnieć, i co dawni koledzy mu próbują mu uniemożliwić. Gratką dla miłośników muzyki rockowej jest wykonanie po polsku tytułowej „Weselnej polki“ przez znany niemiecki zespół „Die Toten Hosen“.

Niemcy, 2010, 119 min / reżyseria: Tom Tykwer / scenariusz: Tom Tykwer / zdjęcia: Frank Griebe / muzyka: Tom Tykwer, Johnny Klimek, Reinhold Heil / montaż: Mathilde Bonnefoy / obsada: Devid Striesow, Sebastian Schipper, Sophie Rois / producenci: Stefan Arndt / produkcja:X Filme Creative Pool/Berlin / koproducja: WDR/Kolonia, ARD Degeto Film/Frankfurt, ARTE/Strasbourg

Pokazy festiwalowe:

Wenecja 2010 (konkurs), Toronto 2010, Tallinn Black Nights 2010, Thessaloniki 2010, Rotterdam 2011, Hong Kong 2011, Cleveland 2011, CPH PIX 2011, Seattle 2011, Sydney 2011, Melbourne 2011, SANFIC Santiago de Chile 2011

Nagrody:
Bawarska Nagroda Filmowa 2010 (dla najlepszego reżysera i najlepszej aktorki - Sophie Rois), Nagroda Niemieckiej Krytyki Filmowej 2011, Niemiecka Nagroda Filmowa 2011 (dla najlepszego reżysera i najlepszej aktorki - Sophie Rois)

Dystrybucja:
Vivarto // ul. Św. Wincentego 114 lokal U 5 // 03-291 Warszawa, Polska // tel.: +48 22 826 60 48 // email: kontakt@vivarto.pl // www.vivarto.pl

Tom Tykwer urodził się w 1965 roku w Wuppertalu. Już od 14 roku zaczął pracować w kinie, aby móc nocami bez ograniczeń oglądać ulubione filmy. W 1984 roku przenosi się do Berlina, gdzie prawie przez 10 lat prowadzi jedno z najbardziej znanych kin studyjnych: Moviemento. Dodatkowo kręci dla telewizji portrety swoich ulubionych reżyserów: Akiego Kaurismäki, Wima Wendersa, Petera Geenawaya i Larsa von Triera. W 1993 roku powstaje jego pierwszy film pełnometrażowy, bardzo dobrze przyjęty przez krytyków: Die tödliche Maria. Wspólnie z dawnymi współpracownikami w 1984 roku zakłada agencję produkcji i dystrybucji filmowej X-Filme Creative Pool. Rok 1998 przynosi film: Biegnij Lola, biegnij, który staje się ogromnym sukcesem zarówno artystycznym (osiem nagród i wyróżnień przyznanych podczas rozdania Niemieckiej Nagrody Filmowej) jak i komercyjnym. Następnym filmem jest Wojownik i księżniczka (2000), po nim powstaje nakręcony na podstawie scenariusza Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza film Niebo, a później kolejne filmy zrealizowane w Stanach Zjednoczonych: Pachnidło i The International. Drei jest jego ostatnią produkcją.

Hanna i Simon tworzą udany związek z dwudziestoletnim stażem. Mieszkają w Berlinie i wiodą ustabilizowane życie klasy średniej. Obydwoje mają interesującą i satysfakcjonującą pracę, prowadzą życie towarzyskie, uczestniczą w wydarzeniach kulturalnych. Są zadowoleni z życia i ze swojego związku, nic nie wskazuje, że cokolwiek miałoby się zmienić. Aż pewnego dnia wkracza w ich unormowany świat mężczyzna, którego poznają niezależnie od siebie, i w którym oboje się zakochują. Adam romansując zarówno z Hanną jak i z Simonem, nie ma pojęcia, że jego kochankowie są parą. Hanna i Simon, jak to zwykle bywa, kiedy w związku pojawia się ktoś trzeci, prowadza ze sobą subtelną grę pozorów. Ponieważ oboje mają na sumieniu zdradę, nie przywiązują wielkiej wagi do wymówek, wykrętów i uników swojego partnera. Także z tego powodu, że są one im coraz bardziej na rękę. Coraz trudniej natomiast radzi sobie w tej sytuacji Adam, który oszukuje zarówno Hannę jak i Simona. W końcu musi dojść do spotkania we troje.

Kameralny i świetnie zagrany film Toma Tykwera to jego powrót do czasów, kiedy kręcił takie filmy jak Biegnij Lola, biegnij czy Wojownik i księżniczka. Przewrotna historia uczuciowego trójkąta odbiega od typowych opowieści o zdradzie i zauroczeniu oraz pokazuje złożoność intymnych relacji, w jakich, zupełnie nieoczekiwanie, możemy się znaleźć.

Moja piosenka
Das Lied in mir

Niemcy, 2010, 95 min / reżyseria: Florian Cossen / scenariusz: Elena von Saucken, Florian Cossen / zdjęcia: Matthias Fleischer / muzyka: Matthias Klein / montaż: Philipp Thomas / obsada: Jessica Schwarz, Michael Gwisdek, Rafael Ferro / producenci: Fabian Maubach, Jochen Laube / produkcja: teamWorx Television & Film/Ludwigsburg / koproducja: BR/Munich, SWR/Baden-Baden, Filmakademie Baden-Württemberg/Ludwigsburg

Pokazy festiwalowe:
Zurych 2010, Montréal 2010, Berlin 2011, Hof 2010, Sofia 2011, Guanajuato 2011, Haugesund 2011, SANFIC Santiago de Chile 2011

Nagrody:
Nagroda Publiczności, Nagroda dziennukarzy FIPRESCI i Jury Ekumenicznego, Montreal 2010; Golden Eye Award (dla nejlepszego filmu niemieckojęzycznego) Zurych 2010; Bawarska Nagroda Filmowa 2010 (dla najlepszego filmu); Niemiecka Nagroda Filmowa 2011 (Beatriz Spelzini – dla najlepszej aktorki drugoplanowej, Matthias Klein – za najlepszą muzykę ); Wielka Nagroda Jury dla najlepszego filmu, SANFIC 2011

Światowa dystrybucja:
Beta Cinema // Andreas Rothbauer // Gruenwalder Weg 28 d // 82041 Oberhaching, Niemcy // tel.:+49 (0) 89 673 469 80 // fax : +49 (0) 89 673 469 888
email: ARothbauer@betacinema.com // www.betacinema.com

Florian Cossen urodził się w roku 1979 w rodzinie dyplomatów w Tel Avivie. Dzieciństwo spędził w Izraelu, Kanadzie, Hiszpanii i na Kostaryce. Po powrocie do Niemiec i po ukończeniu nauki pracował w Akademii Filmowej Badenii-Wirtembergii jako asystent reżysera. Był też producentem wielu filmów krótkometrażowych. W roku 2006 studiował gościnnie na Universidad del Cine w Buenos Aires, a rok wcześniej był stypendystą Hollywood Perspective Workshop (UCLA). Film Das Lied in mir jest jego debiutem kinowym.

Maria, bohaterka filmu, jest pływaczką i jedzie na zawody sportowe do Chile. Czekając na lotnisku w Buenos Aires na dalsze połączenie słyszy kołysankę śpiewaną po hiszpańsku przez młodą kobietę usypiającą dziecko. Dziewczyna nie włada tym językiem, lecz ze zdumieniem stwierdza, że zna zarówno słowa jak i melodię piosenki, którą mimowolnie zaczyna nucić. To niezwykłe doświadczenie sprawia, ze Maria decyduje się przerwać podróż i spędzić jakiś czas w Argentynie. O tym, co ją spotkało, opowiada w rozmowie telefonicznej ojcu, który postanawia natychmiast przyjechać do córki. Ta niespodziewana decyzja sprawia, że Maria wyczuwa jakąś skrywaną przed nią tajemnicę, związaną z jej dzieciństwem. Przyparty do muru ojciec wyjawia, że została adoptowana. Jej prawdziwi rodzice zaginęli w czasach wojskowej dyktatury. Anton, adopcyjny ojciec Marii, pracował wtedy w Argentynie w jednej z niemieckich firm, a jego żona prowadziła przedszkole, do którego uczęszczała Maria. Kiedy pewnego dnia nikt się po nią nie zgłosił, trafiła do domu Antona. Poruszona całą historią Maria postanawia odnaleźć w Buenos Aires swoich krewnych, przeciwko czemu stanowczo protestuje ojciec.

Florian Cossen opowiada, na przykładzie swojej bohaterki, losy setek dzieci z krajów Ameryki Południowej, które, osierocone w latach krwawych rządów dyktatur wojskowych, były masowo uprowadzane przez dyplomatów lub pracowników międzynarodowych firm. Wiele z nich dopiero po latach poznało prawdę o swoim pochodzeniu i podjęło próbę odnalezienia rodziny.

Almanya – Witajcie w Niemczech
Almanya – Willkommen in Deutschland

Niemcy, 2010, 101 min / reżyseria: Yasemin Samdereli / scenariusz: Yasemin Samdereli, Nesrin Samdereli / zdjęcia: Ngo The Chau / muzyka: Gerd Baumann / montaż: Andrea Mertens / obsada: Vedat Erincin, Fahri Yardim, Aylin Tezel, Lilay Huser, Demet Gül, Denis Moschitto, Petra Schmidt-Schaller / producenci: Andreas Richter, Annie Brunner, Ursula Woerner / produkcja: Roxy Film/ Monachium, w koprodukcji z Infafilm/Monachium

Pokazy festiwalowe:
Berlin 2011, Seattle 2011, Edynburg 2011, Shanghai 2011, Karlowe Wary 2011, Montreal 2011

Nagrody i wyróżnienia:
Niemiecka Nagroda Filmowa 2011 (najlepszy film, najlepszy scenariusz), White Elephant Children's Media Award 2011 (Rafael Koussouris – najlepszy aktor dziecięcy)

Dystrybucja:
Vivarto // ul. Św. Wincentego 114 lokal U 5 // 03-291 Warszawa, Polska // tel.: +48 22 826 60 48 // email: kontakt@vivarto.pl // www.vivarto.pl

Yasemin Samdereli urodziła się w 1973 roku w Dortmundzie. W latach 1993-2000 studiowała w Wyższej Szkole Filmowo-Telewizyjnej w Monachium, pracując jednocześnie na planie różnych międzynarodowych produkcji filmowych. Po ukończeniu studiów rozpoczęła pracę jako autorka senariuszy i reżyserka filmów krótkometrażowych: Schlüssellöcher (1994), Lieber Gott (1996), Kismet (2001), und Sextasy (2002). Jest także autorką filmów telewizyjnych: Alles Getürkt (2003), Zivis (2004), Ich Chefe , Du nix (2007). Almanya – Witajcie w Niemczech (2010) jest jej debiutem kinowym.

10 września 1964 roku powitano w Niemczech milionowego emigranta zarobkowego z Turcji. Film sióstr Samdereli: Yasemin (reżyseria) i Nesrin (scenariusz) opowiada historię Hüseyina Yilmaza, który przyjechał, jak większość jego rodaków w tym czasie, na zaproszenie rządu RFN, jako milion pierwszy „gastarbeiter“. Po 45 latach Hüseyin robi bilans swojego życia i stawia sobie najważniejsze pytanie:„Kim jestem? Niemcem czy Turkiem? To samo pytanie zadaje sobie jego sześcioletni wnuk Cenk, którego nie chcą mieć w swojej piłkarskiej drużynie ani niemieccy ani tureccy koledzy. Próby wyjaśnienia mu skomplikowanej rodzinnej historii podejmuje się 22-letnia kuzynka. Jest jeszcze jeden powód, aby poznać własne korzenie: zaskakująca dla wszystkich decyzja Hüseyina o zaproszeniu całej rodziny w podróż do Turcji, do wioski, z której w latach 60. wyemigrował do Niemiec. Wyprawa ta stanie się swego rodzaju podróżą w czasie, pozwalającą przyjrzeć się procesowi przystosowywania się emigrantów do nowych warunków życia w obcym, i często wrogo nastawionym do przybyszów, społeczeństwie.

Siostry Samdereli czerpiąc z własnych doświadczeń rodzinnych, z humorem starają się pokazać wysiłek, jaki podjęło pokolenie ich dziadków, decydując się na wyjazd z własnego kraju. Poznajemy dylematy i problemy wielu emigrantów, ich życie podzielone pomiędzy dwie kultury, dwa języki, dwie tradycje i dwie społeczności. Wraz z młodą narratorką obserwujemy też proces asymilacji młodszego pokolenia i wszystkie trudności, jakie po drodze napotyka.

Film jest na pewno ważnym głosem w dyskusji, jaka toczy się w Zachodniej Europie na temat żyjących tam emigrantów, ewentualnych zagrożeń, jakie niosą dla tamtejszych społeczeństw czy też fiaska polityki multikulturalnej rządów Niemiec, Francji czy Wielkiej Brytanii. Autorki opowiadając o swojej rodzinie ukazują złożoność tego problemu.

Ponad nami tylko niebo
Über uns das All

Niemcy, 2011, 88 min / reżyseria: Jan Schomburg / scenariusz: Jan Schomburg / zdjęcia: Marc Comes / muzyka: Tobias Wagner, Steven Schwalbe / montaż: Bernd Euscher / obsada: Sandra Hüller, Georg Friedrich, Felix Knopp, Kathrin Wehlisch, Aljoscha Stadelmann, Valery Tscheplanowa, Stephan Grossmann / producenci: Claudia Steffen, Christoph Friedel / produkcja: Pandora Film Produktion / koproducja: Westdeutscher Rundfunk

Pokazy festiwalowe: Berlin 2011, Schwerin 2011, Ludwigshafen 2011

Nagrody:
Berlinale 2011-Panorama Special (Europe Cinema Label Award); Nagroda dla najlepszego filmu, Filmkunstfest Schwerin; Nagroda za najlepszy scenariusz i dla najlepszej aktorki, Festiwal Filmu Niemieckiego w Ludwigshafen.

Dystrybucja:
Vivarto // ul. Św. Wincentego 114 lokal U 5 // 03-291 Warszawa, Polska // tel.: +48 22 826 60 48 // email: kontakt@vivarto.pl // www.vivarto.pl

Jan Schomburg urodził się w 1976 roku w Akwizgranie. Studiował komunikację wizualna w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Kassel oraz reżyserię Wyższej Szkole Sztuki Mediów w Kolonii. W 2008 roku otrzymał stypendium Szkoły Filmowej Andrzeja Wajdy w Warszawie. Nakręcił wiele uhonorowanych nagrodami filmów krótkometrażowych. Film Ponad nami tylko niebo jest jego debiutem pełnometrażowym

Martha i Paul są młodym, kochającym się małżeństwem. Ona jest nauczycielką, on lekarzem, który właśnie obronił pracę doktorską, wybitną w ocenie swojego promotora. W nagrodę otrzymuje ofertę pracy w Marsylii. Martha przyjmuje tę wiadomość z entuzjazmem, zaczyna przygotowania do przeprowadzki i urządza pożegnalną kolację dla przyjaciół. Paul wyjeżdża wcześniej samochodem, żona ma dołączyć do niego po załatwieniu spraw związanych z opuszczeniem mieszkania i zmianą pracy. Kiedy pakuje ostatnie rzeczy, do drzwi dzwoni policja z informacją, że mąż został znaleziony martwy w swoim samochodzie we Francji. Martha nie przyjmuje tego do wiadomości, nie wierzy w samobójczą śmierć Paula, wydzwania na jego komórkę z nadzieją, że ten ją w końcu odbierze. Kiedy mija pierwszy szok, docierają do niej także inne informacje na temat męża, które zasadniczo różnią się od tego, co wiedziała o nim Martha. I wtedy uświadamia sobie, ze przez lata dzieliła życie z człowiekiem, którego nie znała, a więc równie dobrze może żyć z każdym innym mężczyzną. Wkrótce na jej drodze pojawia się Alexander.

W swoim debiutanckim filmie Jan Schomburg próbuje odpowiedzieć na niełatwe pytania: czy kochając ważna jest dla nas osoba, którą darzymy uczuciem, czy też sam fakt, że jesteśmy w stanie kogoś kochać. Czy kochając boimy się bardziej straty ukochanej osoby czy też własnej samotności? Czy możliwy jest permanentny stan zakochania, bez względu na obiekt naszych uczuć? Główną rolę w filmie zagrała Sandra Hüller, znana polskim widzom z filmu Requiem Hansa-Christiana Schmida, za który otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

Rozbójniczka
Die Räuberin

Niemcy, 2011, 91 min / reżyseria: Markus Busch / scenariusz: Markus Busch / zdjęcia: Filip Piskorzyński / muzyka: Max Berghaus / obsada: Birge Schade, Daniel Michel, Anna Stieblich, Kai-Ivo Baulitz / producenci: Bernd T. Hoefflin, Lars Büchel / produkcja: element e filmproduktion, Hamburg / koproducja: Westdeutscher Rundfunk, Kolonia

Pokazy festiwalowe: Monachium 2011, Hamburg 2011

Nagrody: Nagroda Wspierania Twórczości Filmowej dla Markusa Buscha

Światowa dystrybucja: element e filmproduktion GmbH // Beim grünen Jäger 6a // 20359 Hamburg / Niemcy // tel.: +49 40 444 65 30 // fax: +49 40 444 65 333 // email: info@element-e.net // www.element-e.net

Markus Busch urodził się w 1965 roku w Münster. Studiował w Wyższej Szkole Filmowej i w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych i Mediów w Kolonii, którą ukończył na Wydziale Filmu i Telewizji w roku 1994. W 1998 roku rozpoczął współpracę m.in. ze znanym niemieckim reżyserem Dominikiem Grafem, z którym – jako autor scenariuszy – zrealizował takie filmy jak: Der Felsen, Kalter Frühling, Das Gelübde czy Komm mir nich nach. Die Räuberin to jego pierwszy pełnometrażowy film autorski. Markus Busch wydał także tom opowiadań Lautlose Tage.

Tania, artystka w średnim wieku, po rozstaniu ze swoim długoletnim życiowym partnerem, przeprowadza się z południa Niemiec do niewielkiej miejscowości położonej nad Morzem Północnym. Pierwszego dnia spotyka na plaży Thore, piętnastolatka, który wyróżnia się wśród swoich rówieśników. Chłopak jest zafascynowany nową mieszkanką wioski, także Tania czuje wyjątkową sympatię do nastolatka i chociaż, jako dojrzała kobieta, doskonale zdaje sobie sprawę z konsekwencji takiego zbliżenia, nie robi nic, żeby mu zapobiec. W Thore widzi ostatnią szansę, aby zmienić swoje, od dawna uformowane, jednostajne życie, któremu brakuje emocji, ponieważ Tania nie potrafi ich odczuwać i okazywać. Jako dwudziestolatka została matką i oddała swoją córkę do adopcji zaraz po jej urodzeniu, bo nie była w stanie jej pokochać. Spotkanie z młodym chłopcem jest przełomem pozwalającym jej spojrzeć na siebie z innej strony. Przemiana, jakiej doznaje Tania, skłania ją do śmiałego czynu – kobieta postanawia zaproponować Thore, by z nią zamieszkał. Jednak zanim będzie mogła urzeczywistnić swoje marzenie, musi stawić czoła obyczajowości prowincjonalnego miasteczka. Ciekawy w warstwie psychologicznej film Buscha urzeka zdjęciami pogrążonej we mgle, niejako widmowej, rzeczywistości oraz znakomitym aktorstwem odtwórców głównych ról.

El Bulli – Cooking in Progress
El Bulli – Kuchnia jest sztuką

Niemcy, 2010, 108 min, film dokumentalny / reżyseria: Gereon Wetzel / koncepcja: Anna Ginesti Rosell, Gereon Wetzel / zdjęcia: Josef Mayerhofer / muzyka: Stephan Diethelm / montaż: Anja Pohl / z udziałem: Ferran Adria, Oriol Castro, Eduard Xatruch, Eugeni de Diego, Aitor Lozano / producent: Ingo Fliees / produkcja: if...Produktions w koprodukcji z telewizją BR i WDR.

Pokazy festiwalowe: Planete Doc Film Festival 2010

Nagrody i wyróżnienia:
Niemiecka Nagroda Filmowa 2011 (najlepszy montaż) oraz … dla El Bulli w konkursie na najlepszą restaurację świata w latach 2002, 2006 – 2009.

Dystrybucja: Against Gravity // ul. Widok 5/7/9, pok. 410 // 00-023 Warszawa // tel./fax: +48 22 828 10 79 // e-mail: info@docreview.pl
www.againstgravity.pl

Gereon Wetzel urodził się w 1972 roku w Bonn. Ukończył archeologię na Uniwersytecie w Heidelbergu. W latach 2002 – 2006 studiował reżyserię filmu dokumentalnego w Wyższej Szkole Filmowo-Telewizyjnej w Monachium. El Buli – Kuchnia jest sztuką jest jego ostatnim filmem. Poza nim zrealizował m.in. How to Make a Book With Steidl za który otrzymał Złota Tubę na festiwalu Doc Leipzig 2010, Die Reproduktionskriese prezentowany na festiwalu Filmfest w Monachium w 2008 roku oraz Castells pokazywany podczas Docfest w Monachium (2006), który otrzymał wiele międzynarodowych nagród i wyróżnień.

Ferran Adria właściciel i szef kuchni w El Bulli, najlepszej restauracji na świecie według magazynu „Restaurant”, który uznany został za najbardziej twórczego kucharza w historii, jest samoukiem. Zanim zakupił, położoną na wybrzeżu Costa Brava, restaurację pracował w niezliczonej ilości lokali gastronomicznych, gdzie uczył się gotowania. Odbywając służbę wojskową został osobistym kucharzem admirała portu w Kartagenie, gdzie poznał innego znanego mistrza kuchni Fermiego Puiga, z którym się zaprzyjaźnił i uczył klasycznych dań kuchni francuskiej. Mając 25 lat został szefem kuchni w El Bulli. Mottem działań Ferrana Adrii jest zdanie, które wypowiedział Jacques Maximin: „Bycie kreatywnym oznacza, że nie kopiuje się innych”, co w kuchni, jak łatwo mogą sobie wyobrazić ci wszyscy, który gotują według sprawdzonych recept, nie jest rzeczą prostą. Ale goście hiszpańskiej restauracji przychodzą do niej, nie żeby cos zjeść, tylko żeby coś przeżyć. Dlatego El Bulli otwiera swoje drzwi dla gości tylko przez pół roku. Na pozostałe 6 miesięcy Adria wraz ze swoim zespołem przenosi się do laboratorium w Barcelonie, gdzie eksperymentuje i poszukuje nowych potraw i smaków.

30 lipca 2011 roku, po 50 latach od jej założenia, restauracja, w której dań chciałoby skosztować 3 miliony miłośników dobrej kuchni, została zamknięta. Przez dwa lata Adria wraz z żoną będą podróżować po świecie w poszukiwaniu inspiracji do stworzenia nowego, jeszcze bardziej innowacyjnego i zaskakującego menu.

Dokument Gereona Wetzela, który towarzyszył załodze El Bulli z kamerą przez rok, zabiera nas nie tylko do kuchni tej najsłynniejszej restauracji świata, ale też za jej kulisy. Czy po tej wizycie widzowie będę mieli ochotę wydać 250 euro za posiłek? Podobno je się też oczami!