Pt., 13.11.2015 – Victoria
Niemcy, 2014, 140 min.

Reżyseria: Sebastian Schipper
Scenariusz: Sebastian Schipper, Oliwia Neergard-Holm, Nike Federik Schulz
Zdjęcia: Sturla Brandth Grøvlen
Muzyka: Nils Frahgm., DJ Koze
Produkcja: MoneyBoy w koprodukcji z WDR, Kolonia; ARTE, Strasburg; deutschfilm, Berlin;
Radikalmedia.
Obsada: Frederick Lau, Laila Costa, Franz Rogowski, Burak Yigit, Max Mauff.
Pokazy festiwalowe: Berlinale 2015, Istambuł 2015, Beaune 2015, Hong Kong 2015, Sydney 2015, Los Angeles 2015, Odessa 2015, Melbourne 2015, SANFIC Santiago 2015 Londyn 2015
Nagrody i wyróżnienia: Srebrny Niedźwiedź , Berlinale 2015 (zdjęcia); Nagroda Niemieckich Kin Arthouse 2015, Niemiecka Nagroda Filmowa (najlepszy film, reżyseria, aktor pierwszoplanowy, aktorka pierwszoplanowa, zdjęcia, dźwięk), Nagroda za Najlepszą Reżyserię , SANFIC 2015.
Victoria, dwudziestoparoletnia Hiszpanka, mieszka od kilku miesięcy w Berlinie, utrzymując się z pracy barmanki w kawiarni. Poznajemy ją, kiedy samotnie opuszcza nocny klub i na ulicy zostaje zaczepiona przez czterech młodych mężczyzn, próbujących namówić ją na kontynuację zabawy. Victoria, która nie mówi po niemiecku, nie odtrąca tych zaczepek i zaczyna przekomarzać się z nowymi znajomymi. Ci proponują jej nietypowy spacer po nocnym Berlinie, w trakcie którego, wydarzy się wiele nieoczekiwanych wypadków, z napadem na bank i dramatyczną ucieczką włącznie.
Victoria, czwarty z kolei film w dorobku Sebastiana Schippera, została nakręcona na jednym ujęciu kamery. Norweski operator Sturla Brandth Grøvlen filmuje bohaterów tej historii od momentu jej rozpoczęcia. Towarzyszy im przez cały czas trwania opowieści i we wszystkich miejscach, w których ona się toczy: w klubie, na ulicy, w samochodzie, w windzie, na dachu, w garażu, aż do nieoczekiwanego finału w hotelu. Dzięki temu zabiegowi widz ma poczucie, że jest naocznym świadkiem realnych wydarzeń podglądającym piątkę młodych ludzi, pozostając dla nich niewidocznym. Pomimo, że film w dużej mierzej jest efektem aktorskiej improwizacji, a sama jego akcja została przez reżysera tylko zarysowana, ogląda się go z zapartym tchem, śledząc z podziwem niespodziewany rozwój fabuły i zwroty akcji. Ten niekonwencjonalny sposób realizacji przyniósł filmowi nie tylko wspaniałe recenzje, ale także wiele nagród, w tym Niemiecką Nagrodę Filmową we wszystkich najważniejszych kategoriach i Srebrnego Niedźwiedzia za zdjęcia na tegorocznym Berlinale.
Sebastian Schipper urodził się w 1968 r. w Hanowerze. Studiował aktorstwo w Wyższej Szkole Artystycznej im. Otto Falckenberga w Monachium, przez dwa lata był aktorem teatru Münchener Kammerspiele. Jako aktor występował też w filmach Sönke Wortmanna, Toma Tykwera, Romualda Karmakara i Anthony Minghella. Jego debiut reżyserski Giganci (Absolute Giganten), do którego – podobnie jak i w innych własnych filmach – napisał także scenariusz, został wyróżniony niemiecką nagrodą filmową. Kolejne filmy: Mój przyjaciel (Ein Freund von mir) i Kiedyś w sierpniu (Mitte Ende August) reżyser nakręcił zainspirowany autobiograficzną powieścią Johanna Wolfganga Goethego – „Powinowactwa z wyboru”.
Dystrybucja:
SOLOPAN Sp. z o. o.
ul. Królewska 23/2
00-064 Warszawa
tel./fax :+48 22 828 01 44
email: dagmara@solopan.com.pl
www.solopan.com.pl

Sob., 14.11.2015 – Labirynt kłamstw
Im Labyrinth des Schweigens

Reżyseria: Giulio Ricciarelli
Scenariusz : Elisabeth Bartel, Giulio Ricciarelli
Zdjęcia: Martin Langer, Roman Osin
Produkcja: Claussen+Putz Filmproduktion, Monachium; w koprodukcji z Naked Eye Filmproduktion, Monachium
Obsada: Alexander Fehling, André Szymanski, Federike Becht, Johannes Krisch
Pokazy festiwaliwe: Toronto 2014, Zurych 2014, Les Arcs European Film Festiwal 2014, Pessac 2014, Hong Kong 2015
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda Jury, Nagroda Jury Studenckiego i Nagroda Publiczności, Pessac; Specjalna Nagroda Jury i Nagroda Publiczności na festiwalu Les Arcs, Bawarska Nagroda Filmowa (najlepszy aktor).
Przełom lat 50. i 60. to w Niemczech czas powojennej odbudowy, cudu gospodarczego, czas zabawy, konsumpcji i zapominania ze wszystkich sił o nazistowskiej przeszłości i jej zbrodniach. Johannes Radmann jest młodym prawnikiem zaczynającym karierę we frankfurckim sądzie od przerzucania akt. Przypadkiem jest światkiem ostrej wymiany zdań pomiędzy swoim zwierzchnikiem a miejscowym dziennikarzem, w której ten ostatni żąda postawienia przed sądem byłego strażnika w Auschwitz, obecnie nauczyciela w pobliskiej szkole. Sprawa wydaje mu się interesująca i pomimo niechęci przełożonych widzi szansę na przeprowadzenie kryminalnego procesu. Wkrótce orientuje się, z czym ma do czynienia i jak gigantyczne są rozmiary przedsięwzięcia, z którym zamierza się zmierzyć. Jego jedynym sprzymierzeńcem w sądowych gmachach jest Fritz Bauer, prokurator generalny, który od dawna pragnie, aby wiedza o nazistowskich zbrodniach dotarła do publicznej świadomości. Postawienie przed sądem wojennych przestępców wymaga żmudnej sądowniczej pracy, której podejmuje się Radmann. Konfrontacja z ogromem zła nie pozostaje bez wpływu na młodego prawnika. Zostaje on zmuszony, podobnie jak całe jego pokolenie, do postawienia sobie pytania: „Czy mój ojciec także był mordercą?”.
Trwające 5 lat procesy nie zakończyły się masowym skazywaniem winnych i osadzaniem ich w więzieniu; w wymiarze karnym miały raczej symboliczny charakter. Sprawiły jednak, że nikt więcej na pytanie o Auschwitz nie mógł odpowiedzieć – jak to ma miejsce na początku filmu – „Nigdy nie słyszałem”. Po raz pierwszy w historii naród odpowiedzialny za zbrodnie wojenne sam siebie postawił przed sądem.
Giulio Ricciarelli urodził się w 1965 r. w Mediolanie, żyje w Niemczech i pracuje jako aktor, reżyser i producent filmowy. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Artystycznej im. Otto Falckenberga w Monachium rozpoczął karierę na scenach teatralnych: grał w teatrze w Bazylei, Stuttgarcie, Oberhausen, Bonn oraz Monachium. Zagrał także główną rolę w filmie telewizyjnym Tonino und Toinette w reż. Xavera Schwarzenbergera oraz kilka epizodów w filmach kinowych. W roku 2000 założył firmę Naked Eye, który wyprodukowała między innymi film Fremder Freund oraz rozpoczął pracę jako reżyser. Jego film krótkometrażowy Vincent był nominowany w roku 2006 do Europejskiej Nagrody Filmowej. Labirynt kłamstw (Im Labyrinth des Schweigens) to jego pierwszy film pełnometrażowy.
Dystrybucja:
Vivarto
ul. Nieszawska 4B,
03-382 Warszawa
tel.:+48 22 826 60 48
fax: +48 22 353 96 03
email: kontakt1@vivarto.pl
www.vivarto.pl

Niedz., 15.11.2015 – Czas kanibali // Zeit der Kannibalen
Niemcy, 2013, 93 min.

Niemcy, 2013, 93 min.
Reżyseria: Johannes Naber
Scenariusz : Stefan Weigl
Zdjęcia: Pascal Schmit
Produkcja: Studio. T.V.Film, Berlin; w koprodukcji z WDR, Kolonia, ARTE, Strasburg; BR, Monachium
Obsada: Sebastian Blomberg, Devid Striesow, Katharine Schüttler
Pokazy festiwaliwe: Berlinale 2014, Reykjavik 2014, SANFIC 2014, Maestra de Cine Europeo Ciudad de Segowia 2014, Hawana 2014.
Nagrody i wyróżnienia: Prix Europa 2014, Niemiecka Nagroda Filmowa 2015 (najlepszy scenariusz)
Öllers i Niederländer pracują jako menadżerowie dla jednej z europejskich korporacji, czerpiącej swoje dochody z działalności w krajach tzw. gospodarek wschodzących lub tych, które dopiero do takiego miana aspirują. Żyją w luksusowych hotelach, tu spotykają się z klientami, decydując często o ich losie, tu prowadzą telekonferencje ze swoimi zwierzchnikami, tu rozładowują swoje frustracje: Niederländer wyżywa się na hotelowym personelu, a Öllers płaci pokojówkom za seks. Opuszczenie klimatyzowanego, wyścielonego grubym dywanem i odgrodzonego od świata potrójnymi szybami pokoju nie wchodzi w grę. Kiedy nowa, przysłana przez centralę firmy koleżanka, kartkuje przewodnik i proponuje zwiedzenie miasta, obaj mężczyźni patrzą na nią, jakby chodziło o wyprawę na Marsa. Bianca ze swoim doświadczeniem pracy w organizacjach pozarządowych i społeczną wrażliwością wprowadza niepokój w wykreowaną, nierealną egzystencję swoich kolegów. Ale nie tylko ona. Z zewnętrznego, pozahotelowego świata dochodzą coraz częściej odgłosy strzałów, ulicznych zamieszek, wreszcie prawdziwej wojny, a ze świata biznesu nieoczekiwane zmiany związane ze sprzedażą firmy. Bezpieczny hotel staje się pułapką, z której, bez działającej karty kredytowej, nie ma ucieczki. A rebelianci już forsują zabarykadowane drzwi.
Czas kanibali to wspaniale napisana i zagrana satyra na współczesne zachodnie społeczeństwo, jego arogancję, butę i poczucie wyższości wobec reszty biedniejszego świata. W finale luksusowy kokon, w którym żyją bohaterowie, zostaje rozdarty i ci, których dotychczas ignorowano, wchodzą do niego każdą możliwa szczeliną.
Johannes Naber urodził się w 1971 r. w Baden-Baden. W latach 1991-1993 studiował filozofię i filologię hinduską na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie, a następnie film i media w Akademii Filmowej w Badenii Wirtembergii, gdzie zrobił w 1999 r. dyplom w zakresie reżyserii filmów dokumentalnych. W 2009 r. za scenariusz do filmu Północna ściana (Nordwand) otrzymał Nagrodę Niemieckich Krytyków Filmowych, a jego debiut reżyserski Albańczyk (Der Albaner) został uhonorowany nagrodą Maxa Ophülsa. Naber żyje w Berlinie i pracuje jako reżyser, autor scenariuszy i oświetleniowiec.
Dystrybucja:
Studio. TV.Film GmbH
Bergmannstraße 102
D-10961 Berlin
tel.: +49 30 616285-0
fax: +49 30 616285-20
email: st@studio-tv-film.de
www.studio-tv-film.de

Pn., 16.11.2015 – Pani Müller musi odejść // Frau Müller muß weg
Niemcy, 2014, 88 min.

Niemcy, 2014, 88 min.
Reżyseria: Sönke Wortmann
Scenariusz: Lütz Hübner, Sarah Nemitz, Oliver Ziegenbalg
Zdjęcia: Tom Föhrmann
Produkcja: Little Shark Entertainment, Kolonia; w koprodukcji z Constantin Film Produktion, Monachium; SevenPictures Film, Unterföhring
Obsada: Gabriela Maria Schmeide, Mina Tander, Ken Duken, Anke Engelke.
Pokazy festiwalowe: Berlinale 2015
Nagrody i wyróżnienia: Bawarska Nagroda Filmowa 2014 (najlepszy scenariusz)
Tytułowa pani Müller to wychowawczyni ostatniej klasy podstawówki w Dreźnie. Pięcioosobowy komitet rodzicielski, upoważniony przez pozostałych opiekunów uczniów, umawia się w wolną od lekcji sobotę z nauczycielką, aby poinformować ją, że żądają jej odejścia ze szkoły. Nie są zadowoleni z jej pracy: w klasie panuje niesprzyjająca nauce atmosfera, ona, jako wychowawczyni, jest przeciążona, a przez to ich dzieci nie osiągają satysfakcjonujących wyników w nauce i mogą nie dostać się do gimnazjum. Zaszokowana zarzutami nauczycielka próbuje się bronić, okazując się świetnym pedagogiem, który doskonale zna swoich podopiecznych. Ale nie o merytoryczną dyskusję tu chodzi, ale o gimnazjalną promocję, której pani Müller może nie udzielić. Zdenerwowana postawą rodziców wychowawczyni opuszcza klasę, a nieprzyjemna atmosfera i świadomość, że ich zachowanie pozostawia wiele do życzenia, sprawia, że solidarna do tej pory grupa rozpada się. Puszczają wszelkie hamulce dobrego wychowania, na wierzch wychodzą skrywane frustracje, wstydliwe problemy i wzajemne pretensje. Rodzice dowiadują się o sobie i swoich dzieciach rzeczy, których nie byli świadomi albo świadomie nie chcieli przyjąć ich do wiadomości.
Niemiecka krytyka porównywała sztukę Lutza Hübnera, na której oparty jest scenariusz filmu, do tekstu Yasminy Rezy Rzeź, według którego z kolei powstał film Romana Polańskiego. W obu przypadkach bohaterami są przedstawiciele klasy średniej, którzy w elegancki sposób próbują załatwić brzydką sprawę, lecz w trakcie tego procesu sytuacja wymyka im się spod kontroli, przyjmując całkiem nieprzewidziany obrót i ujawniając to, co najgłębiej skrywane.
Sönke Wortmann urodził się w 1959 r. w Marl w Nadrenii Północnej-Westfalii. Studiował w Wyższej Szkole Filmu i Telewizji w Monachium oraz w Royal College of Art w Londynie. Jego film dyplomowy Drei D (1988) był nominowany do Oscara w kategorii filmów studenckich. W 1992 r. otrzymał Niemiecką Nagrodę Filmową za film Kleine Haie. Jego komedię Mężczyzna, przedmiot pożądania (Der bewegte Mann) obejrzało 6,5 mln widzów. W roku 2003 nakręcił film Cud w Bernie (Wunder von Bern) prezentujący zwycięstwo niemieckiej drużyny w 1954 r. w piłce nożnej (Wortmann sam grał w drugiej lidze), której poświęcił także inną produkcję – Niemcy, letnia bajka (Deutschland. Ein Sommermärcheni) z roku 2006. W 2009 r. na ekrany kin wszedł jego kolejny film Papieżyca Joanna (Die Päpstin). Sönke Wortmann reżyseruje także sztuki teatralne i pracuje jako producent filmowy.
Dystrybucja:
Littre Shark Entertainment GmbH
Sönke Wortmann, Tom Spieß
Maria Hild Str.15-17
50677 Kolonia
Niemcy
tel.: +49 221 33 61 10
fax: +40 221 336 11 12
email: littleshark@littleshark.de
www.littleshark.de

Wt., 17.11.2015 – Jesteśmy młodzi. Jesteśmy silni. // Wir sind jung. Wir sind stark
Niemcy, 2014, 116 min

Śr., 18.11.2015 – Elixir
Niemcy, Australia, 2015, 111 min.

Reżyseria: Brodie Higgs
Scenariusz: Brodie Higgs, Anya Watroba
Zdjęcia: Michał Englert
Muzyka: Daniel Wohl
Produkcja: Rekso Bodonyi, Brodie Higgs, Suzanne mann, Stuart Scowcroft, Paul Zischler
Obsada: Swann Arlaud, Natasha Petrovikj, Sebastian Pawlak, Mateusz Kościukiewicz, Spite Erce.
Pokazy festiwalowe: Berlinale 2015, Melbourne 2015.
André jest właścicielem położonego na terenie starej, berlińskiej fabryki mieszkania, w którym stworzył artystyczną kolonię. On sam przebywa tu od 15 lat, pozostali lokatorzy w zależności od potrzeb i projektów, jakie właśnie realizują. Wszyscy działają w tak zwanych przemysłach kreatywnych i próbują znaleźć swoje miejsce w niemieckiej stolicy. Przyjechali tu z rożnych krajów, podobnie jak aktorzy, którzy wcielili się w ich role. Międzynarodowa jest także ekipa realizatorów filmu, a sam reżyser jest mieszkającym w Polsce Australijczykiem. Bohaterowie filmu, jak wielu współczesnych artystów, chciałoby żyć z twórczości i próbuje oprzeć się wszechobecnej komercji. Aby zamanifestować swoje anarchistyczne poglądy w tej kwestii i skonsolidować rozpadająca się grupę, postanawiają przygotować akcję, która ma zakłócić pokaz mody sławnego i bogatego projektanta, Malcoma Mclarena.
Twórcy filmu, tworząc swoją filmową bohemę, nawiązują do działających przed wiekiem surrealistów i dadaistów, nadając bohaterom filmu ich imiona. Mamy więc m.in. André (André Breton), Tristana (Tristan Tzara) i Charlesa (Charles Vaché). Ale nie tylko. Reżyser miesza różne okresy w sztuce i muzyce, nakładając na siebie rozmaite ruchy artystyczne, których celem było poszukiwanie nowych, awangardowych rozwiązań oraz przeciwstawianie się oczekiwaniom rynku czy społeczeństwa. Ma też nadzieje, że taka postawa jest możliwa także we współczesnym świecie, nie tylko tym filmowym, wykreowanym przez przywołane przez niego duchy.
Brodie Higgs po ukończeniu studiów na kierunku finanse i marketing na Uniwersytecie w Sydney rozpoczął studia filmowe na Victorian College Uniwersytetu w Melbourne. W swoim pierwszym filmie dokumentalnym High or Dry z roku 2005 r. był producentem, reżyserem oraz dźwiękowcem równocześnie. Ta produkcja została wybrana do pokazów podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Melbourne. Brodie był kuratorem podczas międzynarodowej rezydencji artystycznej Wardlow w Melbourne, której celem jest promocja i wsparcie finansowe międzynarodowych artystów. Elixir jest jego pierwszym filmem fabularnym. Brodie Higgs mieszka aktualnie w Polsce.
Dystrybucja:
TrustNordisk ApS
Filmbyen 22
2650 Hvidovre
Dania
tel.: +45 3686 8788
fax: +45 3686 8750
email; info@trustnordisk.com
www.trustnordisk.com

Czw., 19.11.2015 –Art War
Niemcy, 2013, 87 min.